Hart van Verlangen

Hart van Verlangen

Ben jij in contact met jouw verlangens, jouw wérkelijke diepe verlangens?  Daar vind je wat jouw wezen doet oprijzen, wat jouw zielebrandstof is, wat jij de wereld te bieden hebt! Wat niet per se wil zeggen dat dit onmiddellijk glashelder zal zijn, die dingen gebeuren stap per stap, een bloem ontplooit zich ook maar beetje bij beetje. Je hoeft nu dus niet te weten te wat je de komende 50 jaar met je leven gaat doen – het kàn, maar hoogstwaarschijnlijk ga je nu vooral de eerstvolgende stap(pen) ontdekken. Hoe je dat doet? Het begint allemaal met jezelf te ontdekken, en daar kan meditatie een handig middel in zijn. Ik beweer niet dat jij de zin van je leven op een meditatiekussen zult ontdekken door even het lawaai van gedachten opzij te vegen. Neen. Ik bedoel wel dat iets zoals meditatie heel zinvol kan zijn om dieper naar jezelf en het leven te leren luisteren. Waar het dan natuurlijk vooral over gaat is dat jij proeft van het leven, dat jij experimenteert, dat je je diepere goesting voelt, dat je die voedt en dus probeert, faalt, rechtstaat, opnieuw probeert, de ongekende mogelijkheden aftast. Wanneer je het jezelf gunt om te ontdekken wat jou écht voedt, zul je het duidelijk horen wanneer je het tegenkomt, daar mag je op vertrouwen. De nieuwe wereld kijkt heel nieuwsgierig toe…

“Jaja, maar als ik goesting heb om mij 7 dagen op 7 lam te zuipen, wat zeg je dan!? Dat kan toch niet kloppen?” 

Om te beginnen: Ja natuurlijk, dit lijkt compleet tegen een gezond leven in te gaan, dus hoe kan het dan goed zijn om dit te volgen? Maar weet: elke goede gids, begeleider, coach, leraar, therapeut, enz. is bijna altijd goed ‘dankzij’ de ‘hel’ (blokkades, problemen, verslavingen,…) waar hij/zij zelf doorheen gegroeid is. Ik sta met ongelofelijk veel liefde, passie en dienstbaarheid bij jonge mensen die naar de zin van hun leven op zoek zijn, omdat ik zelf héél goed weet wat het is om daar zelf mijlen van verwijderd te zijn en vanbinnen stilletjes te sterven. Ik ben in die zin zelfs erg dankbaar dat ik jaren lang verloren liep in mezelf en de wereld alvorens te ontdekken dat ik gewoon wachtte op mezelf. Dus, als jij je voortduren lazarus wil zuipen: misschien wil iets dieps in jou wel eens heel goed verkennen wat het betekent om de fles tot op de bodem te ledigen…

Ten tweede: Meestal betekenen dergelijke neigingen dat je net niet luistert naar jezelf, dat je je eigenlijke verlangens ontkent. Of beter: dat wat je vanbinnen te horen krijgt te pijnlijk of te moeilijk lijkt. Dus keer je weg van je eigen leven en dek je het toe met iets wat heel erg levend lijkt – intense prikkels die van buiten komen – om niet te voelen wat er daar onderin borrelt. Opnieuw: niets slechts mee! Voor mij is alcohol tien jaar lang een goed ‘medicijn’ geweest. Totdat ik klaar was om andere manieren te ontdekken om met die ongeleefde pijnen in mezelf om te gaan.  Ik had oneindig veel keren geprobeerd om ermee te minderen, maar vooral: zowat elke keer dat ik dronk, nam ik het mezelf kwalijk (wat tien jaar lang bijna elke avond was, zelden zomaar ‘een beetje’), dus ik liep zowat voortdurend rond met een onderhuids sudderend schuldcomplex. Zowel mijn falende pogingen om te stoppen als mijn onophoudelijk zelfverwijt, maakten natuurlijk dat de drang om te drinken nog groter werd. Een vicieuze cirkel die de meesten wel zullen herkennen, op een of andere manier. Jij zult ook wel gewoonten hebben waarvan je weet dat het niet altijd helemaal goed is maar die je toch niet kunt laten omdat ze je iets geven dat je nodig lijkt te hebben, niet? Heel het spel dat we daarmee spelen – ernaar grijpen, onszelf verwijten dat we het doen, er dus opnieuw naar grijpen, enzovoort – is een eigenaardig kluwen waarmee we onszelf weerhouden van de stille kern van ons eigen wezen en sowieso een van die zaken die je tegenkomt als je wil weten waar jij echt voor staat. Enig idee hoe je die cyclus doorbreekt? Door het gewoon maar hard genoeg te willen? Door jezelf maar hard genoeg te straffen? ‘Cold turkey’ en ‘though love’? De keren dat ik zat ben geweest de laatste 8 jaar zijn waarschijnlijk op één hand te tellen. Maar dat is niet dankzij de net opgesomde ‘oude’ methoden.

Het is niet iets wat ik bedacht heb, geprobeerd of geforceerd, ik ben erdoorheen gegroeid, wat in gang gezet is geweest door twee cruciale gebeurtenissen. Het begon met een week op trektocht te gaan in Frankrijk met een ‘padgenoot’, een dierbare vriend die net als ik te gevoelig leek voor deze wereld en zijn heil onder andere had gevonden in alcohol. We zouden een week niet drinken, met als onderliggende bede dat we een weg zouden vinden waarin we minder afhankelijk waren van die drug. Maar we lieten het tegelijkertijd los, want we hadden al genoeg pijnlijke ervaring met geforceerde mislukte pogingen. We hadden een memorabele week en zonder al te veel moeite hielden we ons aan onze belofte – uiterlijke veranderingen (bv. een andere omgeving) kunnen al wonderen doen als je voelt dat er een innerlijke verandering welkom is. Het bleek een eerste stap te zijn, een opening die even later verder – en vooral: dieper – verkend zou worden…

Een week na mijn thuiskomst begon ik aan een shamanistische opleiding waarin we onder andere via trance-reizen bij ‘het hart van ons verlangen’ wensten te komen. Ik geloofde daar niet al te veel van, kreeg vooral de kriebels van al die neo-hippies, maar om een of andere reden had ik er wel zin in, iets trok me aan, al begreep ik niet goed wat. Tijdens de eerste sessie belandde ik al vrij snel in een innerlijke duisternis, pure depressieve leegte. Het was alsof ze het licht bij mij waren komen uitdoen. Na een tijdje werd het me duidelijk dat het ook niet onmiddellijk zou veranderen. “WTF?? Hart van verlangen my ass! Ik wil mijn geld terug!” Zoiets moet ik toen gedacht hebben. 🙂 Ik heb toen elke mij bekende techniek geprobeerd om uit de duistere brij te geraken, maar na een uur vloekend wroeten, bleef er maar één iets over: er gewoon bij aanwezig  zijn. Ik voelde me nog steeds de pineut van de avond, degene die de zwarte piet had getrokken terwijl iedereen ongetwijfeld innerlijk orgasmes aan het beleven was, maar doordat ik het gevecht met de ervaring had opgegeven, maakte het dat ik toch al niet meer met mijn hoofd tegen de muur wilde slaan. Het enige wat me een beetje leek te dragen, waren de begeleidende woorden en de muziek van de sjamaan. “Goed”, dacht ik na anderhalf uur, “misschien toch eens beginnen kijken waar we hier beland zijn…” Hoewel ik niets kon zien, keek rond in de donkere krochten… “Tiens… Ik kén dit…” Het had dezelfde ‘smaak’ als het ochtendhumeur waarmee ik elke ochtend opstond. Ik was gechoqueerd door de confrontatie met het feit dat mijn ochtendstond àltijd depressief en lamentabel was. Ik keek dieper en zag iets wat ik nog minder doorhad: hoe ik, na mezelf uit bed te hebben getrokken, probeerde het klotegevoel te laten verdwijnen met een douche, een tas koffie, de krant, gesprekken met mijn huisgenoot,… Ik zag hoe de zware leegte uiteindelijk zowat élk verlangen van mijn dagen kleurde, hoe ik in feite voortdurend en in alles op zoek was om die depressieve donkerte in mij op te lossen door ze te bedekken, hoe ik ze probeerde weg te drukken waardoor ze op de meest onmogelijke plekken begon uit te puilen. En hoe ik telkens rond avondeten van mezelf de vrijgeleide kreeg om toe te geven aan die zuigende kracht die alleen maar met alcohol gevuld leek te te kunnen worden, die ik daar dan maar rijkelijk in kapte. Voor de eerste keer stond ik hier werkelijk bij stil, en voelde ik… ja: het hart van mijn verlangen… en ik viel… en bleef vallen…

Het gevoel bleef duren, ook toen de sessie (na een uur of vier) afgelopen was en anderen opgewekt begonnen rondhuppelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om die kakelende positivo’s te vergezellen. “Joepie, laten we aan ons nieuw leven beginnen!” riepen ze. Liefst van al had ik ze allemaal het zwijgen opgelegd. Ik kon kiezen: ofwel zou ik de rest van mijn miserabele leven daar onder mijn dekentje blijven liggen – en daar had ik absoluut het meeste zin in – ofwel zou ik even miserabel zijn maar toch ook in de wereld. Wat iets handiger was, want dan hoefde ik bijvoorbeeld al niet te plassen op de plek waar ik lag. Dus, met meer wanhoop dan moed, stond ik recht en ging ik zo stiekem mogelijk op zoek naar een boom. Onderweg sprak Andy me aan, de snoodaard, met een vanzelfsprekend enthousiasme: “En Tim, ready to kick some ass?!” Ik zuchtte diep. “Ik betwijfel het. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo slecht gevoeld.” Het eigenaardige was dat, terwijl ik dit zei, ik merkte dat ik me enorm licht voelde. Ook in het aankijken van Andy viel het me op hoe ‘aanwezig’ ik was. Er was iets dat ik in contact met anderen blijkbaar altijd had verstopt, of iets dat altijd tussen mij en de andere in had gestaan. In ieder geval, ik had nog nooit zo ‘vrij’ als mijzelf tegenover iemand gestaan. Nieuwsgierig en verbaasd verkende ik dit verder. Zo duister als het de laatste halve dag – en dus in feite ook de laatste jaren – was geweest, zo licht was het plots geworden… Er was zelfs een helderheid die in de dingen zelf leek te zitten.  Ik realiseerde me dat die helderheid er altijd al geweest moest zijn. Het was dat ik het nu pas kon zien, doordat ik vanbinnen grote kuis had gehouden. Niet door de dingen zo snel mogelijk buiten te smijten – dat had ik lang genoeg geprobeerd, en bleek nu allemaal onder de mat terecht te zijn gekomen. Neen, door er gewoon helemaal bij te zijn.

Die ervaring heeft ongelofelijk veel in beweging gezet. De meeste van de inzichten die in dit boek verwoven zijn, zijn op een of andere manier zelfs terug te brengen tot die levensles. De weg is erdoor, niet er omheen. Wanneer je er klaar voor bent. En het wordt makkelijker wanneer er iets of iemand naast je staat die je het vertrouwen geeft, waardoor je eraan herinnerd wordt dat het helemaal oké is… Wat in mijn ervaring toen de sjamaan was die met zijn muziek een web weefde dat me ondanks alles liet weten dat ik daar op mijn plek was. Het kan echter evengoed een quote zijn in je portefeuille, een gesprek met een vriend, een film, een boek, een wandeling in de natuur, je ademhaling, … Weet gewoon dat je gesteund wordt, en als je dat niet weet, ga er dan naar op zoek. Je verdient het. Want de wereld verdient jou.

Een paar weken na die memorabele sessie merkte ik tot mijn eigen verbazing op dat ik nog nauwelijks gedronken had sindsdien, in feite al sinds ik terug was van de reis. Als ik toch dronk, moest ik weinig moeite doen om het te houden bij één of twee glazen, wat voordien ondenkbaar was geweest. De donkere leegte waar ik op die helse avond uren vloekend in had liggen sudderen, bleek een van de beste nachten uit mijn leven geweest te zijn, waar ik nog steeds enorm dankbaar voor ben. De begeleide meditatie, de muziek en mijn intentie – om naar het hart van mijn verlangen te gaan – hadden er voor gezorgd dat ik die oude stinkende pijnen niet meer kon toedekken of ontvluchten, ik moest en zou het voelen. Ik had een eerste (en niet mijn laatste! :-)) close encounter met mijn eigen schaduw gehad, met dat wat ik tien jaar lang had verdoofd en wat als een depressieve waas rond me hing zonder dat ik het echt doorhad. Het was de eerste keer dat ik een blik achter het gordijn had mogen werpen en ik had de smaak te pakken. Natuurlijk was het daarmee niet allemaal ‘opgelost’, het zette iets in gang dat nog heel wat verdieping en verrijking heeft gekend, een proces dat nog steeds bezig is en dat ondertussen hoe langer hoe speelser wordt. Maar sindsdien wist ik het. Ik ben het nog dikwijls vergeten en ik vergeet het nog regelmatig (hoewel dat de laatste tijd toch moeilijker wordt), om het mezelf dan terug te laten herinneren. Dat ik het was, dat ik het ben. Altijd.

Natuurlijk was ik tot-over-mijn-oren blij dat ik niet meer ‘moest’ drinken, maar het grootste geschenk was waarschijnlijk dat ik een nieuwe manier had ontdekt in het omgaan met die dingen waarvan ik het liefst zo hard mogelijk wegliep of waar ik razend kwaad op werd omdat het stond tussen mij en mezelf. Ik kon daar blijkbaar gewoon zélf degene zijn waar ik al die tijd op aan het wachten was: iemand die er intiem bij aanwezig is. Toen, die eerste keer, heeft het leven me gedwongen om dat te doen. Hoewel ik het natuurlijk wel zelf ‘besteld’ had, ben ik er bijna ‘per ongeluk’ ingerold en kon ik geen kant meer op. Nu kies ik er meer en meer bewust voor (en ik kan niet genoeg herhalen dat de verdieping daarvan werkelijk eindeloos is) en breidt zich dat ook uit tot het verlangen om aanwezig te zijn bij anderen en de innerlijke oerwouden die ze zichzelf voorspiegelen. Omdat ik weet: dat irriterend innerlijk gezoem, het gekakel en geraaskal, dat stinkende moeras, het gebrul,… Het klinkt allemaal misschien wat vervormd, maar als je heeeel goed luistert, dan hoor je… dat het uitingen zijn van het hart van jouw verlangen. En er is niets mooiers dan dergelijke zaken te zien ontplooien…